Sommige woorden moet je even inademen
voor je ze begrijpt.
Sommige zinnen komen pas binnen
als je stilstaat.
En deze donderdagavond,
in de zachte luwte van het Irenehuis,
deden we precies dat.
We ademden.
Niet alleen met onze longen,
maar met alles wat we zijn.
Want adem is begin,
en brug,
en belofte.
💡 Merit had, zoals altijd, de ruimte omgetoverd in onze kenmerkende huiskamersfeer. Lampenkappen, kleed, planten. Warm. Ademend.
Nieuw dit keer? Een beamer én een scherm — want Tim had iets bijzonders voor ons voorbereid. Het beeldmerk van Het Hooge Woord stond te stralen.
🎤 Voor de pauze – Inademen
We trapten af met Tim, die een filmpje had gemaakt — een visuele gedicht-ervaring. Hij vertelde over het hoe en waarom, en daarna toonde hij het filmpje. Wij? Stil. Aandachtig. Ademloos.
Rudolf volgde met poëzie over adem en een buurman. Laag op laag, met die typische Rudolf-toon: precies, betekenisvol.
Thyrza stond op en liet haar stem klinken in een intiem, kwetsbaar stuk. Gevoelig, zoals alleen zij dat kan. Kippenvel alom.
Mischa bracht een performance waarin hij de verschillende soorten zuchten en ademtochten onderzocht. Grappig. Scherp. En zoals altijd: raak.
Jurriën – jarig! – deelde een ode aan 35 jaar ademen. Zijn tweede gedicht was minstens zo raak. Adem als tijd. Als herinnering. Als leven.
Floris vertelde over de gedeelde adem van de mensheid. Adem als verbindende kracht, als universele drager van mens-zijn.
En Tim, ja, Tim kwam terug met nóg een gedicht over adem. Hij liet ons weten dat hij werkt aan een bundel, gebaseerd op de thema’s van Het Hooge Woord. Wat een eer. Wat een inspiratie.
🫖 Pauze. Op adem komen
Tijd voor koffie en thee, voor soesjes (dank Jurriën!), voor gesprekken in ademtempo. Woorden stroomden tussen stoelen. Blikken kruisten. Er werd gelachen. Geluisterd. Even de longen vullen voor het tweede deel.
🎙️ Na de pauze. Uitademen
Fleur zette de toon met een “happy birthday” voor Jurriën — en het hele gezelschap zong mee. Glimlachen. Licht. Warm.
Daarna las Tim een nieuw gedicht, geïnspireerd door Lord Huron. Zijn stijl raakt iets melancholisch, maar met hoop.
Manon trad op. Ze deelde woorden uit haar notitieboekje. Zo echt, zo puur. En we luisterden graag.
Mischa kwam terug, deze keer met een vogelgedicht — zijn specialiteit. Stilte. En dan een zucht van verwondering.
Rudolf had nog een toegift: limericks! Luchtig, geestig, en heerlijk getimed. Gelach galmde door het Irenehuis.
Fleur pakte haar gitaar en zong voor ons. Muziek vulde de ruimte. Taal werd klank. Adem werd lied.
Merit nam het woord en deelde twee gedichten. Meeslepend. Pijnlijk. Prachtig. Over erbij horen — of niet.
Delia volgde met een krachtig gedicht uit haar bundel. Ingetogen, maar met impact.
Floris bracht een lang verhaal over geborgenheid. Over binnen zijn. Over ademen in de veiligheid van woorden.
Jurriën sloot ogenschijnlijk af met een bruggedicht naar ons volgende thema: masker.
Maar de avond was nog niet voorbij.
🌀 Een toegift
Want Patrick — Patrick moest nog iets zeggen.
We gingen weer zitten. En hij vertelde.
Over de musical Hamilton in Londen.
Over tijd. Over keuzes. Over urgentie.
Zijn woorden kwamen onverwacht,
en raakten.
Alsof iemand nog één keer diep ademhaalde —
voordat de stilte kwam.
💭 Nadien
Na afloop bleef iedereen nog hangen.
Met koffie. Met cola. Een biertje. En woorden.
Er werd gepraat, gelachen, geëvalueerd.
We hadden adem gedeeld.
En dat, lieve mensen, is misschien wel het mooiste wat er is.
🎭 Volgende editie – Het Hooge Woord: MASKER
📅 Donderdag 26 februari 2026
📍 Irenehuis – Schutstraat 39, Hoogeveen
🕗 Deuren open: 19:30 | Woorden vanaf: 20:00
✨ MASKER – wat laat je zien, wat verberg je?
Waar zit de scheur?
Waar kijkt iemand echt naar je?
Wil je je alvast aanmelden voor een plek vóór de pauze?
Stuur ons een bericht of mail.
Zoals altijd: open mic na de break.
Tot dan.
Tot masker.
Tot Het Hooge Woord.
