Soms begint het met ruis.
Niet helder. Niet scherp.
Maar voelbaar.
En afgelopen donderdag was het er weer
die ruimte waarin ruis mag bestaan.
Zo’n 25 woordliefhebbers vonden hun weg naar het Irenehuis.
Goed bezocht. Goed gevuld.
En zoals altijd: zodra je binnenstapt, voel je het.
✨ Merit had de ruimte weer helemaal ons gemaakt.
Lampenkappen, kleden, plantjes, warmte.
Een plek waar woorden niet hoeven te vechten om gehoord te worden.
Aan de wand: een lijn vol posters van Cibap-studenten.
Ruis, vertaald naar beeld.
Zinnen zonder woorden.
Pogingen. Interpretaties. Blikken.
En op tafel: boekenleggers van Thyrza, speciaal voor dit thema.
Kleine stukjes om mee naar huis te nemen.
Net als de woorden.
🎤 Voor de pauze
We hadden ‘maar’ vier aanmeldingen vooraf.
Maar zoals we inmiddels weten: dat zegt niets.
Bij het openen haalde Floris Thyrza er nog even bij.
De pennen van vorige keer.
De polaroids van deze keer.
Momenten vangen.
Woorden vasthouden.
Jurriën trapte af met woorden over ruis tussen mensen. Dat wat er niet gezegd wordt, maar wel gebeurt.
Daarna Stefanie, voor het eerst aangemeld. Met een zelfgemaakte beeldbuis vol sneeuw-ruis, getekend met Thyrza’s pen. Ze deelde een gevoelig gedicht over sneeuw. Stil. En raak.
Bart bracht woorden van zijn album. Strak. Ritmisch. Eigen.
Femke volgde met superrecent werk. Nog warm. Nog zoekend. Precies goed.
Thyrza zelf stond op en deelde woorden die weer onder de huid gingen zitten.
Floris sloot het eerste deel af met een werk over de ruis van een ander.
☕ Pauze
Polaroids. Gesprekken. Drankjes.
Woorden die opnieuw verteld werden.
Mensen vonden elkaar.
Nieuwe verbindingen. Oude gezichten.
En toen, nog twee nieuwe mensen.
Binnengekomen. Blijven hangen.
En: ze wilden meedoen.
🎙️ Open mic
Zoals altijd: daar gebeurt het.
Jurriën opende opnieuw, met vers werk.
Dunya, voor het eerst bij Het Hooge Woord, stapte naar voren en bracht een spontane spoken word. Rauw. Echt.
Guido, net binnen, ook voor het eerst, vertelde een verhaal over een boom. Alsof hij er al jaren stond.
Demi volgde voor het eerst, met een gevoelig gedicht over rouw en verlies. De ruimte werd stil.
Fleur bracht muziek. Gitaar. Stem. Altijd precies op het juiste moment.
Eline, die al vaker luisterde, maar nu voor het eerst stond, deelde een verhaal over de ruis van een kloppend hartje op een echo. Verwachting. Leven. Ontroering.
Femke kwam terug met een nieuwe variant van een eerder gedicht, over glitters en het verlies van een ouder. Anders. Dieper.
Davian deelde een werk over ruis in vriendschap. Eerlijk. Direct.
Fleur nog een keer, met een spontaan lied, opgebouwd uit woorden uit het publiek. Zo mooi hoe dat ontstaat.
Thyrza keerde terug met een Engelstalig werk. Zacht. Sterk.
En zoals bijna traditie:
Jurriën sloot af met een bruggedicht.
Van ruis… naar stilte.
Nazit..
Na de woorden bleef het nog even ruisen.
Gesprekken. Lachjes. Contactgegevens.
Aanmoediging. Herkenning.
Er werden nog polaroids gemaakt.
De posters nog eens bekeken.
Nog een drankje.
De ruis van samenzijn.
Misschien wel de mooiste soort.
Tot het laat werd. En we naar buiten gingen. De nacht in.
📚 Volgende editie – Het Hooge Woord: STIL
📅 Donderdag 23 april 2026
📍 Bibliotheek Hoogeveen – Willemskade 27
🕗 20:00 – 22:00 (deuren open 19:30)
✨ Thema: STIL
Vroeger moest je stil zijn in de bibliotheek.
En misschien… moeten we dat soms nog steeds.
Maar stil is niet leeg. Stil is vol.
Stil kan rust zijn. Of spanning.
Troost. Of gemis.
Een stilte die je draagt. Of eentje die te zwaar wordt.
En deze keer weer iets bijzonders:
Een nieuwe visual, gemaakt door Cibap-student Quinty Zweers.
Poëzie zonder woorden.
Of misschien… woorden die je alleen kunt zien.
Tot dan.
Tot stil.
Tot Het Hooge Woord.
