Sommige grenzen scheiden. En sommige grenzen brengen mensen juist bij elkaar.
Afgelopen zondag mochten we iets heel bijzonders doen: samen met dichters van Café Eijlders uit Amsterdam streek Het Hooge Woord neer in de prachtige d’ Olde Karke in Echten.
Een oud kerkje. Oude stenen. Nieuwe woorden.
En wat paste dat mooi bij het thema: Grenzen.
Vanaf het eerste moment voelde het al als Het Hooge Woord. Een vloerkleed. De vertrouwde lampen. Een beetje onze huiskamersfeer. Alleen deze keer midden in een eeuwenoud kerkje in het hart van De Wolden.
Terwijl de bezoekers binnendruppelden, waren de dichters uit Amsterdam al aanwezig. Gercoh speelde alvast een paar liedjes. Mensen maakten kennis. Grenzen werden kleiner.
En toen gingen we van start.
Voor de eerste pauze
Floris van Lint opende de middag namens Het Hooge Woord met een beschouwing over grenzen. Grenzen tussen mensen. Grenzen tussen steden. Grenzen tussen Amsterdam en Drenthe. En over hoe mooi het is als woorden daar gewoon overheen stappen.
Daarna nam Seraphina Hassels het stokje over. Ze vertelde over Café Eijlders, de geschiedenis ervan en de dichters die vandaag met ons mee waren gekomen.
En ze kondigde de eerste dichter van de middag aan:
Maarten Douwe Bredero. Wat een begin.
Krachtige woorden. Heldere observaties. Een stem die direct de aandacht van de zaal greep.
Daarna volgde Jan Bulsink, die ons meenam in een verhaal over Lodewijk. Vervolgens bracht hij samen met Gepke Visser een lied over een hofnar. Vertellend, muzikaal en boeiend.
Voor Het Hooge Woord trapte Merit Sinnema af. Ze deelde werk uit de voorstelling Retraite waarin ze speelt. Woorden die schuurden, zochten en vonden.
Daarna kwam Ria Westerhuis. Met pittige teksten, scherpe observaties en woorden in streektaal. En zelfs woorden in verloren taal. Alsof grenzen tussen talen even ophielden te bestaan.
Pauze
En toen: pauze. De temperatuur liep inmiddels flink op.
Er werd gepraat. Gelachen. Verbonden. Verhitte woorden of warme hartjes? Misschien allebei.
Gercoh speelde nog een paar liedjes terwijl mensen elkaar leerden kennen. Juist dat is misschien wel het mooiste van zo’n middag: niet alleen luisteren naar woorden, maar ook naar elkaar.
Tweede blok
Na de pauze kwam Theo van de Bles naar voren. Hij vertelde over de JC Bloemstichting en wat deze stichting betekent voor dichters en poëzieliefhebbers.
Daarna kondigde Seraphina de dichter Depipro aan.
Introspectieve poëzie. Woorden over geestestoestanden, over binnenwerelden. Het publiek luisterde aandachtig.
Vervolgens kwam Joyce Hes. Met een dringende maar liefdevolle oproep om goed voor moeder aarde te zorgen. Verfijnd, meeslepend en urgent.
Voor Het Hooge Woord betrad daarna Mischa van Huijstee het podium.
Hij bracht drie gedichten. Eén over zichzelf. Twee over zijn vader.
Humoristisch, ontroerend en herkenbaar.
En omdat het publiek zo enthousiast reageerde, kregen we er nog een extra gedicht over een zelfbouwkoolmees bij.
Daarna was het de beurt aan Delia Bremer.
Zoals altijd sterk. Doordringend. Meeslepend.
De zaal was er stil van.
Nog één ronde
De tijd begon te dringen. Maar de woorden waren nog niet op.
Dus deden we wat Het Hooge Woord vaker doet: we rekten de tijd een beetje op. Nog een drankje. Nog een gesprek. Nog een pauze. En daarna nog één blok.
Seraphina kondigde Willem Hengeveld aan. Willem vertelde over zijn werk als geestelijk verzorger en bracht een aantal zeer prikkelende teksten. Scherp, energiek en indrukwekkend.
Daarna stond Seraphina Hassels zelf op het podium. Intelligent, feministisch, talig en trefzeker. Een dichter die weet hoe woorden kunnen snijden én verbinden.
Voor Het Hooge Woord kwam vervolgens Gercoh naar voren. Hij speelde twee liedjes, waaronder zijn nieuwste single. Wat een stem. Wat een gitaarspel.
Daarna onze eigen Bart van der Vinne, de Woordensmid. Met woorden vol energie, betekenis en emotie. Doorleefd werk dat zichtbaar uit ervaring was ontstaan.
Floris van Lint deelde een tekst over de grens tussen bewustzijn en buitenwereld.
En zoals inmiddels bijna traditie werd het podium vervolgens overgedragen aan Jurriën Bodaan. Kaasmaker by day. Dichter by night.
Hij bracht een gloednieuw werk en sloot af met een herkenbaar gedicht over zijn voortdurende worstelingen met het sleutelen aan zijn Kever.
Maar…
Toen zouden we afsluiten. Maar het zou Het Hooge Woord niet zijn als er niet iets onverwachts gebeurde.
Jan had over deze bijzondere middag gelezen en was spontaan met gitaar naar Echten gekomen. En hoewel het inmiddels behoorlijk warm was geworden in het kerkje, bracht hij nog een laatste energiegolf op gang.
Samen met de zaal zong hij een uitbundige versie van Belle of Belfast City.
Mensen zongen mee. Lachten. Genoten.
Precies zoals dat hoort.
Nabeschouwing
En toen was het toch echt voorbij. Nou ja… bijna.
Want zoals zo vaak bij Het Hooge Woord bleven mensen nog hangen.
Praten. Kennismaken. Nagenieten.
De lampen werden weer ingepakt.
De woorden mee naar huis genomen.
Wat een middag. Wat een ontmoeting.
Wat een mooie manier om grenzen te verkennen.
Volgende editie: TROUW
25 juni is de laatste van het seizoen!
Zorg dat je er bij bent, als performer of publiek!
📅 Donderdag 25 juni 2026
📍 Irenehuis, Schutstraat 39, Hoogeveen
🕗 20:00 - 22:00
✨ Thema: TROUW
Wat is trouw?
Ben jij trouw?
Trouw aan jezelf?
Aan een ander?
Aan een ideaal?
Aan een herinnering?
Waar blijf je bij?
En wat laat je los?
Ook deze editie presenteren we weer een nieuwe visual van een Cibap-student.
Tot dan.
Tot trouw.
Tot Het Hooge Woord.
Of je nu rijmt, zingt, rapt of gewoon iets tofs te zeggen hebt,
bij Het Hooge Woord is jouw stem koning.
