🤍 Terugblik: STIL bij Het Hooge Woord

Stilte kreeg woorden. Woorden kregen ruimte. Een avond bij Het Hooge Woord die nog lang bleef hangen.

28 april 2026 • 5 min read

Stilte.
Maar stil was het allesbehalve.

In de bibliotheek van Hoogeveen vlogen de woorden over en weer.
Zacht, luid, kwetsbaar, geladen, maar nooit leeg.

Zo’n 30 woordliefhebbers vonden hun weg naar onze hoek tussen de boeken.
Te weinig stoelen; altijd een goed teken.
Te veel woorden; nog beter.

✨ Merit had de ruimte weer omgetoverd tot onze huiskamer:
lampen, kleden, plantjes.
Een plek waar je mag landen.
En ja: een piano.
Die later nog zou klinken.

Voor de avond begon, zat de sfeer er al in.
Er werd gepraat, gelachen, gekeken.
En ondertussen liep er al een doorlopende performance van Delia en Mischa –
“Hij tikt, zij kwast”.
Beeld en woord. Stilte en ritme.
Daarnaast: prints van Thyrza en de posters van het Cibap.
Stilte, gevangen in beeld.

Voor de pauze

We begonnen zoals altijd met de aangemelde performances.

Fleur opende, vroeg ons onze ogen te sluiten
en nam ons mee de stilte in.
Een zachte landing.

Bauke volgde, met woorden over stilte die ze ooit als stadsdichter van Zwolle voordroeg op 5 mei.
De ruimte werd stil. Echt stil.
Kippenvel.

Delia bracht werk uit haar bundel.
Diep, gelaagd, meeslepend.
Zoals alleen zij dat kan.

Bart brak de stilte. Bewust!
Met een rap van zijn nieuwe album.
Interactief, energiek, scherp.
Stilte en geluid in één beweging.

Ria volgde met elegante, sterke woorden.
Eloquente zinnen die bleven hangen.

Floris deelde een tekst voor zijn jongste zoon,
over een meester die om stilte vraagt.

En toen: Thyrza en Feije.
Voor het eerst zat Thyrza zingend op het podium.
Begeleid door Feije.
Kwetsbaar. Moedig.
Om stil van te worden.

Pauze

En toen… pauze.

Maar ook dat was niet stil.
Er werd geconnect. Er werd gelachen.
Er werd geschreven.

Bij “Hij tikt, zij schrijft” ontstonden gedichten en schilderingen.
Er werden capriolen gedaan, drankjes gehaald, woorden gedeeld.

Gewoon… fijn.
Samen zijn.

Na de pauze: Open mic

En toen begon het tweede deel.
Altijd onvoorspelbaar.
Altijd bijzonder.

Michiel trapte af: een week geleden nog voor honderden mensen in Brussel,
nu hier, klein en persoonlijk. Een gedicht. Een lied.
Indrukwekkend.

Femke bracht verstild en kwetsbaar nieuw werk.
Taal die zacht binnenkomt.

Ze had Esther meegenomen.
Voor het eerst bij Het Hooge Woord.
Esther las werk van haar nichtje, die zelfmoord pleegde.
Kwetsbaar. Breekbaar.
En daarna een eigen gedicht over stilte.

Ja.
Daar waren we even stil van.

Femke kwam op.
met woorden over haar zus, over verlies, over bijna kwijt zijn.
Je hoorde mensen slikken.

Djimo nam plaats achter de piano.
Deelde woorden over druk, over verwachtingen, over het ontbreken van stilte.
Muziek als adem.

Julian bracht woorden die raakten.
Kort, maar binnenkomend.

Merit deelde een persoonlijk, gevoelig werk
over de mensen om haar heen.
Zo precies. Zo talig. Zo echt.

En zoals bijna traditie:
Jurriën sloot af
met een bruggedicht van stil naar het volgende thema: vrucht.