Soms is delen heel klein.
Een stoel aanschuiven.
Een glas inschenken.
Een verhaal vertellen zonder te weten wat een ander ermee naar huis neemt.
En soms deel je een tuin.
Een podium.
Een hele middag vol woorden en muziek.
Op zondag 23 augustus waren we te gast bij de Drentse Schrieverskring, in de tuin van Delia Bremer. Daar ontmoetten schrijvers, dichters, muzikanten en woordliefhebbers elkaar rond een thema dat eigenlijk geen uitleg nodig had:
DELEN.
Want dat was precies wat we kwamen doen.
Een tuin vol taal
Delia had haar weelderige tuin voor ons opengesteld en het weer werkte heerlijk mee.
Tussen het groen verschenen de vertrouwde lampenkappen van Het Hooge Woord, een vloerkleed en stoelen. Een beetje van ons, midden in de wereld van de Drentse Schrieverskring.
Merit legde de middag vast in foto’s. De tuin vulde zich met stemmen, verhalen en mensen die benieuwd waren naar wat de ander had meegebracht.
En toen gingen we van start.
Voor de pauze
Mischa van Huijstee beet het spits af. Hij deelde gedachten en een cowboyverhaal waarin humor en onderlaag moeiteloos naast elkaar bestonden. Er viel genoeg te lachen, maar zijn woorden gaven ook iets mee om later nog eens op terug te komen.
Daarna nam Jos Govaarts ons mee in een hoofdstuk uit zijn nieuwe, nog te verschijnen boek. Spannend genoeg om de tuin even helemaal stil te krijgen en om te wensen dat hij gewoon nog een hoofdstuk zou voorlezen.
Ria Westerhuis volgde met werk in het Nederlands én in de Drentse streektaal. Taal die paste bij de plek waar we zaten: geworteld, krachtig en met humor waar die nodig was.
Toen stelde Jason Staal zich voor zoals een muzikant dat het beste kan: met een lied. Levy IJtsma begeleidde op de cachon. Daarna volgde er meer muziek en veranderde de schrijversmiddag heel even in een klein tuinconcert. Jason zou later nog vaker terugkomen en werd zo de muzikale rode draad van de middag.
Eva bracht persoonlijke, krachtige woorden en hield de aandacht moeiteloos vast. Gevoelig, maar met een stevige voordracht.
Daarna stond Annie Martens op.
Ze had één gedicht.
Eentje.
En soms is dat precies genoeg.
Opstaan. Woorden delen. Raak.
Floris sloot het eerste deel af met een beschouwing over de dubbelheid van delen: een brood moet eerst breken voordat het gedeeld kan worden. Maar soms is delen geen halveren. Er komt geen brood bij, wel meer wereld.
Pauze
In de pauze werd op een andere manier gedeeld.
Een drankje.
Een gesprek.
Een eerste kennismaking.
Tussen de stoelen en het groen zochten mensen elkaar op. Er werd nagepraat over de verhalen, gedichten en liedjes die net door de tuin hadden geklonken.
Het tweede deel
Jason trok met zijn muziek de aandacht weer naar het podium en daarna opende Geert Sloots het tweede deel.
Geert liet zijn woorden rustig landen. Gevoelig en beschouwend, maar altijd met die kwinkslag waardoor een zwaar onderwerp niet zwaar op de middag bleef liggen.
Vervolgens verschenen Delia Bremer en Serge Epskamp als Dauwdrift.
Serge bouwde met vingerpiano, traporgel en OP-1 een klankwereld. Delia bewoog daar met haar woorden doorheen.
Poëzie als beweging.
Geluid als landschap.
Even nergens anders hoeven zijn.
Tussen de voordrachten door bleef Jason terugkomen met liedjes, waaronder natuurlijk ook een lied over Drenthe. Op zo’n middag, in zo’n tuin, mocht dat niet ontbreken.
Daarna koos Jenny Anna Linde voor humor. Ze vertelde een verhaal over een reeks dates: herkenbaar, strak opgebouwd en geestig genoeg om de tuin regelmatig te laten lachen.
Alie Seubers, schrijver én molenaar, nam ons vervolgens mee in de wereld van molens. Niet alleen als grote houten constructies met wieken, maar als plekken vol techniek, geschiedenis en verhalen.
Daarna bracht Yvonne Bijl-Hooijer in de streektaal werk over aftakelen. Geen vanzelfsprekend onderwerp voor humor, maar Yvonne vond precies genoeg lucht om het menselijk, meeslepend én grappig te maken.
Iets dat alleen daar kon bestaan
En toen kwamen Delia en Serge nog één keer terug.
Delia vroeg om drie woorden uit het publiek.
Drie losse woorden.
Niets voorbereid.
Serge zocht de klanken. Delia zocht de verbinding. Ter plekke ontstond een performance die alleen op dat moment, in die tuin en met die woorden kon bestaan.
Geen opname kan zoiets helemaal terugbrengen.
Je moest erbij zijn.
Daarna nam Merit Sinnema de laatste gesproken woorden voor haar rekening. Speels, talig en met zinnen die eerst een onverwachte afslag namen en vervolgens precies op hun plek vielen.
Hoewel…
Blijkbaar was de middag nog niet helemaal klaar.
Jason had nog een paar liedjes over. En die wilden wij natuurlijk graag ontvangen.
Nog één keer muziek.
Nog één keer luisteren.
Nog één keer delen.
Wat mee naar huis ging
Na het programma bleven mensen zitten en napraten.
Want iets wat gedeeld wordt, blijft zelden op dezelfde plek.
Iemand neemt een gedachte mee.
Een zin.
Een naam.
Een nieuw contact.
Misschien het begin van een idee.
Dank aan de Drentse Schrieverskring voor de uitnodiging, de woorden en de ontmoeting. En een bijzonder dankjewel aan Delia, die niet alleen haar organisatiekracht en haar podium, maar ook haar tuin met ons deelde.
Wat een middag.
Volgende editie Het Hooge Woord: VRUCHT
Op donderdag 24 september keert Het Hooge Woord terug.
Donderdag 24 september 2026
HET PODIUM Schutstraat 43 Hoogeveen
Thema: VRUCHT
VRUCHT moest nog even rijpen.
Wat groeit er uit wat je deelt?
Waar pluk je later de vruchten van?
En welke woorden van vandaag schieten ergens wortel?
Tot dan.
Tot vrucht.
Tot Het Hooge Woord.
Of je nu rijmt, zingt, rapt of gewoon iets tofs te zeggen hebt: bij Het Hooge Woord is jouw stem koning.
